بهار، فصل شکوفایی و تجلی زیباییهاست. درختانی که هر سال شکوفه میدهند، در نهان نیز حلقهای به حلقههای تنه خود اضافه میکنند. هر سال که میگذرد تنومندتر، شکوفاتر، پُر بارتر و سایهشان گسترده تر میشود. امیدوارم در بهار هر سال، زیباتر و شکوفاتر از قبل بدرخشید. دستانتان پُر بارتر، سایهتان بسیط و مستدام، تنتان تنومند و سلامت، و دلتان همچون شکوفهها لطیف و معطر. عیدتان مبارک و ایام سال نو بر شما عزیزان خوش باد.

اینهم از پس لرزههای زلزله قبلی... هنوز بدرستی از شوک اولیه خارج نشده بودیم که شوک دوم وارد شد. بعد از چند روز بازسازی و نقاشی کلبه حقیرمان، دومرتبه پس لرزهای آمد و ترکها بر در و دیوار وبلاگ نقش بستند. در اولین نگاه دیدم که ترتیب آپ کردن وبلاگها بهم ریخته و نظرات پست قبلی هم حذف شدند. بروم ببینم دیگر چه به سرمان آمده. اِهـــه.... پست قبلیم کو؟ هم الآن بودش به خدا. قبل از این پست آمدم و دیدمش و رفتم که این پست را بنویسم. آپ که کردم دیدم که پریده. یعنی به عبارتی ور پریده. عکسهای پستهای قبلی را هم که دوباره بارگذاری کرده بودم مجدد ناپدید شدهاند. عجب اوضاعی شد

سه چهار سال قبل، همراه کل اهل بیت، سفری سه چهار روزه و اجباری به یکی از شهرهای جنوبی داشتیم. آنهم درست وسط چله تابستان که از هوا و زمین آتش میبارید. شرجی به حد اعلای خود بود و هیچ ماشین وطنی هم قادر به استفاده از کولر نبود، که اگر کولر میگرفت قطعا در ظرف چند دقیقه جوش میآورد. سفرمان تفریحی نبود. فلذا باز هم جبرآ مجبور بودیم جهت انجام امور مختلف در طول روز و در مرکز شهر، مسیرهایی را که ماشین خور نبود پیاده و سریع طی طریق کنیم. اما تا آنجا که میشد عهد و عیال و فرزندان را معاف کرده و خودم بلانسبت شما سگدوی میکردم. همان روز اول، پسرم که کمی هم چاق است، در حالیک

چند روز قبل رفتم تا روغن ماشینو عوض کنم. یه تعویض روغنی تو خیابونمون هست که چند ساله مشتریش هستم. دم غروبی هوا تاریک بود و مغازه دو دهنه هم خلوت. وقتی وارد شدم هیچکدوم از سه نفر سرویسکار جوون داخل مغازه متوجه ورودم نشدن. آخه همشون داخل اتاقک شیشهای گرم و نرمشون نشسته و با موبایلشون ور میرفتن. یه بوق کوچیک زدم تا بفهمن که مشتری اومده. یکیشون که تازه چند ماهیه به اون مغازه اومده، بلند شد و سلانه سلانه اومد طرفم. یه طرف کلهاش رو با ماشین نمره 20 زده و طرف دیگه زلفاش آویزون بود. فکر کنم بهش میگن مدل ریحانا!!! همون مدلی که سالها قبل بهش میگفتیم رپ غمگین... سبیل

دیوانه را گفتند که اگر چراغ قوهای را رو به بالا روشن کنیم، میتوانی از نور آن بالا بروی؟ خندید و گفت: فکر کردید خیلی دیوانهام؟ میخواهید وسط راه چراغ را خاموش کنید تا بر زمین بیفتم. . . تا بحال چند بار از ستون نور کسانی بالا رفتهام که وسط راه چراغ را خاموش کردهاند. نه به خباثت، که به خودخواهی. شاید هم مصلحت اندیشی یکسویه...